در پیچ‌وخم ادارات و بازارهای مدرن، آنچه «کرامت انسانی» را زنده نگه می‌دارد، تنها دریافت یک امتیاز مالی نیست، بلکه رعایت «عدالت رویه‌ای» است. این مفهوم به ما می‌گوید که برخورد محترمانه، فرآیند شفاف و داوری بی‌طرفانه، حتی از خودِ نتیجه مهم‌تر است

اگر عدالت توزیعی به ما بگوید «چه چیزی» به دست می‌آوریم و عدالت رویه‌ای بگوید «چگونه» به آن می‌رسیم، عدالت تعاملی بر لایه عمیق‌تری دست می‌گذارد: «با ما چگونه برخورد می‌شود؟» این نوشتار به واکاوی این مفهوم می‌پردازد که چرا برخورد محترمانه کارگزاران نه یک تعارف اخلاقی، بلکه ستون فقرات رفاه اجتماعی و مشروعیت سیاسی است.

حرومیت توده ها از اعتبارات خرد، نه تنها شکاف طبقاتی را عمیق‌تر کرده، بلکه حق دسترسی برابر به فرصت‌های رشد را از بدنه اصلی اقتصاد سلب کرده است؛ نبردی نابرابر میان ابر بدهکاران و متقاضیان وام‌های معیشتی که ریشه در ساختارهای توزیع ثروت دارد.

بسیاری از شهروندان اروپایی، نه به دلیل نقص قانون، بلکه به سبب طراحی و عملکرد پیچیده درونی دستگاه‌های اداری، از دریافت حقوق خود محروم می‌مانند.