تهران سال‌هاست ادعای «شهر دوستدار انسان» را یدک می‌کشد، اما واقعیت خیابان‌ها چیز دیگری می‌گوید. شهری که با اولین تعطیلی، ساکنانش از آن می‌گریزند، نه به‌خاطر سفر، بلکه برای نفس کشیدن. نه پیاده‌روهایش امن است، نه حمل‌ونقل عمومی‌اش قابل اتکا، و نه تصمیم‌هایش حاصل یک نگاه منسجم و انسانی. محمد حسین نوروزی دبیر کمیسیون عمران و حمل و نقل شورای اسلامی شهر تهران معتقد است که از مترو و اتوبوس گرفته تا تاکسی‌های برقی، هزینه‌ها انجام شده اما اثر ملموس برای شهروند دیده نمی‌شود.مشکل فقط کمبود بودجه نیست

سال‌هاست که مدیران و تصمیم‌گیران شهری هشدار می‌دهند مترو در آستانه بحران فرسودگی قرار دارد. ۲۸ سال از عمر اولین واگن‌های مترو تهران می‌گذرد. قطارهای قدیمی داخل شهر به مرحله تعمیرات اساسی رسیده‌اند و ۹۰ درصد قطارهای تهران-کرج به زمان اورهال رسیده‌اند.

لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ نشان می‌دهد دولت چهاردهم در مواجهه با آلودگی هوا و بحران حمل‌ونقل شهری، مسیری متفاوت از دولت‌های پیشین انتخاب نکرده ،مسیری که اجرای قانون هوای پاک را به درآمدهای حاصل از جریمه و عوارض گره زده و توسعه حمل‌ونقل عمومی را با اعتبارات محدود و اغلب غیرقابل تحقق دنبال می‌کند.