اگر عدالت توزیعی به ما بگوید «چه چیزی» به دست می‌آوریم و عدالت رویه‌ای بگوید «چگونه» به آن می‌رسیم، عدالت تعاملی بر لایه عمیق‌تری دست می‌گذارد: «با ما چگونه برخورد می‌شود؟» این نوشتار به واکاوی این مفهوم می‌پردازد که چرا برخورد محترمانه کارگزاران نه یک تعارف اخلاقی، بلکه ستون فقرات رفاه اجتماعی و مشروعیت سیاسی است.

حرومیت توده ها از اعتبارات خرد، نه تنها شکاف طبقاتی را عمیق‌تر کرده، بلکه حق دسترسی برابر به فرصت‌های رشد را از بدنه اصلی اقتصاد سلب کرده است؛ نبردی نابرابر میان ابر بدهکاران و متقاضیان وام‌های معیشتی که ریشه در ساختارهای توزیع ثروت دارد.

نظام سلامت همگانی و رایگان در ادبیات رفاه مدرن، نه یک انتخاب سیاسی، بلکه مانیفستِ «حق بر بدن» و صیانت از کرامت انسانی در برابر قرعه‌کشی ناعادلانه‌ی طبیعت و اقتصاد است. این نظام در حقیقت مرز میان شهروندی و کالاشدگی را ترسیم می‌کند؛ جایی که دولت با خروج از نقشِ منفعلِ میانجی‌گرِ مالی، به عنوان متولیِ مستقیمِ حیات، تضمین می‌دهد که هیچ انسانی به دلیل فقر، میان انتخاب «درمان» و «بقای معیشتی» گرفتار نشود.

وقتی از پس‌انداز حرف می‌زنیم، از فاصله‌ی میان «زندگی انسانی» و «زنده ماندن بیولوژیک» سخن می‌گوییم. در این گزارش، کالبدشکافی خواهیم کرد که چگونه تورم و بی‌ثباتی، پس‌انداز را از یک فضیلت اقتصادی به یک آرزوی دست‌نیافتنی تبدیل می‌کند. چرا بدون این رکن،  نمی‌توان در چنین  وضعیتی، لحظه‌ای طیب و آرامش خاطر داشت.