برابری فرصتها؛ پایان عصر رانت و آغاز عصر توانمندی
مفهوم «برابری فرصتها» که قلب تپنده عدالت اجتماعی مدرن است، میگوید سرنوشت شما نباید در بدو تولد و بر اساس موجودی حساب بانکی پدرتان رقم بخورد.
آیا تا به حال از خود پرسیدهاید چرا برخی با وجود تلاش شبانهروزی همچنان درجا میزنند و برخی دیگر با کمترین زحمت، پلههای موفقیت را طی میکنند؟ پاسخ تلخ اما علمی این است: «خط آغاز مسابقه برای همه یکی نیست». مفهوم «برابری فرصتها» که قلب تپنده عدالت اجتماعی مدرن است، میگوید سرنوشت شما نباید در بدو تولد و بر اساس موجودی حساب بانکی پدرتان رقم بخورد. در این گزارش، نگاهی میاندازیم به اینکه چطور ساختارهای اجتماعی، رویاهای ما را میسازند یا نابود میکنند و چرا برابری فرصتها، کلید گمشده کرامت انسانی در دنیای امروز است.
در بخش قبلی این سلسلهنوشتار، آموختیم که طبق مفاهیم بنیادین «دانشنامه استنفورد»، عدالت اجتماعی نه یک بخشش مقطعی، بلکه جراحی در «ساختار بنیادین» یا همان موتورخانه جامعه است تا انرژی و امکانات به شکلی منصفانه توزیع شود. اما اولین و حیاتیترین خروجی این موتورخانه که به زندگی تکتک ما معنا میدهد، چیزی نیست جز برابری فرصتها (Equality of Opportunities). برابری فرصتها تضمین میکند که «نقطه پایان» زندگی یک انسان، نباید توسط «نقطه آغاز» او (خانواده، ثروت یا محل تولد) دیکته شود. در این گزارش، بررسی میکنیم که چگونه دسترسی برابر به ابزارهای رشد، مسابقه زندگی را از یک رقابت ناعادلانه به یک تلاش منصفانه تبدیل میکند.
برابری فرصتها به میانجی چه امکانهایی محقق میشود؟
اگر عدالت اجتماعی را به معنای تنظیم ساختار بنیادین جامعه در نظر بگیریم، «برابری فرصتها» اولین آزمون عملیاتی برای سنجش موفقیت این ساختار است. ما نمیتوانیم ادعای عدالت داشته باشیم در حالی که برخی از شهروندان، پیش از آنکه وارد بازار کار یا عرصههای اجتماعی شوند، به دلیل موانع خارج از ارادهشان (مانند فقر یا تبعیض)، از قطار پیشرفت جا ماندهاند. در واقع، برابری فرصتها ماموریت «توزیع عادلانه توانمندی» را به عهده دارد. تحقق واقعی برابری فرصتها، فراتر از یک شعار سیاسی است؛ این مفهوم از مسیر دسترسی برابر به چندین «میانجی ساختاری» عبور میکند. برای آنکه استعداد هر فرد (بدون توجه به خاستگاه طبقاتیاش) شکوفا شود، ساختار جامعه باید در محورهای زیر بدون تبعیض عمل کند:
دسترسی برابر به آموزش (Equal Access to Education): بنیادیترین سنگبنای فرصت برابر؛ جایی که کیفیت مدرسه نباید تابع کدپستی محل زندگی یا درآمد والدین باشد.
دسترسی به فناوری و اینترنت (Access to Technology): در عصر دیجیتال، شکاف اطلاعاتی به معنای شکاف طبقاتی است. عدالت یعنی برخورداری همگانی از ابزارها و دادههای نوین.
فرصت شغلی برابر (Equal Job Opportunities): حاکمیت شایستهسالاری محض؛ تا تخصص و مهارت افراد بر «روابط پنهان» و رانتهای ساختاری غلبه کند.
برابری جنسیتی (Gender Equality): حذف سقفهای شیشهای و موانع عرفی یا قانونی که نیمی از پیکره جامعه را تنها به دلیل جنسیت، از رشد بازمیدارد.
حذف تبعیضهای قومی و مذهبی: اطمینان از اینکه شناسنامه، مذهب یا قومیت افراد، مانعی برای دسترسی آنها به حقوق شهروندی و جایگاههای مدیریتی نباشد.
حمایت از اقشار کمدرآمد و بورسیههای تحصیلی: ایجاد پلههای حمایتی برای نخبگانی که استعداد دارند اما توان مالی حرکت ندارند؛ تا نبوغ به دلیل فقر دفن نشود.
وقتی از برابری فرصتها حرف میزنیم، دقیقاً از چه حرف میزنیم؟
بسیاری از ما تصور میکنیم برابری یعنی اینکه دولت به همه به یک اندازه پول بدهد (برابری در نتیجه)؛ اما «برابری فرصتها» (Equality of Opportunity) مفهومی بسیار عمیقتر و رادیکالتر است. بر اساس تعاریف دانشنامه فلسفه استنفورد، این مفهوم بر این اصل استوار است که موقعیتهای اجتماعی و اقتصادی (مثل شغلهای مدیریتی، تخصصهای پزشکی یا ثروت) باید بر اساس «شایستگی» توزیع شوند، نه بر اساس «روابط» یا «وراثت». در واقع، این مفهوم دو لایه دارد: لایه اول (برابری صوری): یعنی هیچکس را به خاطر جنسیت، مذهب یا قومیت از دویدن در مسابقه زندگی منع نکنند. این ابتداییترین سطح عدالت است که در آن قانون نباید سد راه کسی باشد.
لایه دوم (برابری منصفانه): اینجاست که عمق معنا مشخص میشود. طبق نظر جان رالز، فیلسوف بزرگ قرن بیستم، دو نفر که استعداد و پشتکار مشابهی دارند، باید شانس موفقیت یکسانی داشته باشند، حتی اگر یکی در خانوادهای متمول در مرکز شهر و دیگری در خانهای محروم متولد شده باشد. اگر دومی به دلیل نداشتن آموزش باکیفیت نتواند استعدادش را بروز دهد، ما با یک «ناعدالتی سیستماتیک» روبرو هستیم و شعار برابری در اینجا چیزی جز یک ویترین توخالی نیست.
لاتاری تولد (Birth Lottery)؛ قرعهکشی ناعادلانهای که ما در آن شرکت نکردیم!
یکی از ایدههای درخشان در ادبیات عدالت اجتماعی، مفهوم «لاتاری تولد» (Birth Lottery) است. بیایید با هم صادق باشیم: هیچکدام از ما انتخاب نکردیم در کدام کشور، در کدام خانواده، با چه جنسیتی و با چه سطح از بهرههوشی متولد شویم. دانشنامه آکسفورد در تحلیلهای جامعهشناختی خود اشاره میکند که بخش بزرگی از موفقیت انسانها مدیون «شانس اولیه» است. اگر شما در خانهای به دنیا آمدهاید که از کودکی به کتاب و تغذیه مناسب دسترسی داشتهاید، شما در مسابقه زندگی چند کیلومتر جلوتر از کسی هستید که کودکیاش را با سوءتغذیه و کار ساختمانی گذرانده است. برابری فرصتها یعنی دولت و نظام رفاهی (مانند تامین اجتماعی) موظف است اثرات این «قرعهکشی تصادفی» را خنثی کند تا زندگی آدمها بازتابی از «انتخابهایشان» باشد، نه «تصادفهایشان.»
تاریخچه؛ از اعتراض به اشرافیت تا مهندسی عدالت
این ایده محصول دوران روشنگری و اعتراض به نظامهای طبقاتی و اشرافی است. در گذشته، اگر فرزند یک نجار بودید، تا پایان عمر نجار میماندید. متفکرانی مثل جان لاک این بت را شکستند و بر حقوق طبیعی انسانها تاکید کردند. اما نقطه اوج این بحث در قرن بیستم بود؛ جایی که متفکرانی چون آمارتیا سن معتقد بودند صرفاً «باز بودن درها» کافی نیست. او مفهوم «قابلیت» را مطرح کرد؛ به این معنا که دولت باید به شما «توانمندی» بدهد. اگر درِ دانشگاه برای همه باز است اما شما به دلیل فقر، پایی برای راه رفتن ندارید، آن درِ باز عملاً به درد شما نمیخورد. پس بهداشت و آموزش، نه یک کالا برای فروش، بلکه «ابزار قدرتبخشی» برای ایجاد توان رقابت هستند.
پیشتازان جهانی؛ جایی که تحرک اجتماعی افسانه نیست
کدام کشورها توانستهاند این ایده را به واقعیت نزدیک کنند؟ طبق گزارشهای جهانی «تحرک اجتماعی» دانمارک و فنلاند: در این کشورها، تفاوت میان مدارس در سطح ملی تقریباً صفر است. فرزند یک کارگر ساده در این نظام آموزشی، شانس برابری با فرزند یک مدیر ارشد برای رسیدن به بالاترین جایگاهها دارد. در اینجا ثروت والدین، سقف پرواز فرزندان نیست.
نروژ: این کشور با استفاده از ثروت ملی خود، یک «شبکه امنیت اجتماعی» ساخته است که باعث میشود افراد جرات ریسک کردن و دنبال کردن استعدادهایشان را داشته باشند. در اینجا برابری فرصتها یعنی: «با تمام توان تلاش کن؛ اگر زمین خوردی، جامعه تو را دوباره بلند میکند»
وضعیت ایران؛ شکافی که باید ترمیم شود
بیایید به واقعیتهای جامعه خودمان نگاه کنیم. در ایران، برابری فرصتها با دو چالش بزرگ دستوپنجه نرم میکند: پولی شدن آموزش: وقتی اکثر صندلیهای دانشگاههای برتر توسط فارغالتحصیلان مدارس خاص و گرانقیمت اشغال میشود، یعنی ما عملاً فرصتها را به «ثروت» فروختهایم. این یعنی استعدادهای درخشان در مناطق محروم، پیش از آنکه دیده شوند، نادیده گرفته میشوند.
نابرابری جغرافیایی: شکاف میان مرکز و پیرامون در دسترسی به اینترنت پرسرعت، کتابخانهها و بازار کار، نوعی «تبعیض جغرافیایی» ایجاد کرده است که با روح برابری فرصتها در تضاد است.
توهم شایستهسالاری؛ فریب برندهها
یک نکته انتقادی که باید بدانیم این است: گاهی سیستمها به ما دروغ میگویند. آنها میگویند: «هر کس موفق شده، حتماً بااستعدادتر و لایقتر بوده است.» اما مایکل سندل هشدار میدهد که این نگاه، برندهها را مغرور و بازندهها را تحقیر میکند. اگر برابری فرصتها در ساختار جامعه وجود نداشته باشد، شایستهسالاری به یک «پوشش» تبدیل میشود تا به فرد محروم بگوییم: «تو چون بیعرضه بودی فقیر ماندی!» در حالی که او اصلاً از خط آغاز مشابهی با دیگران حرکت نکرده بود. برابری فرصتها یعنی هیچکس نباید به خاطر شرایطی که در اختیار خودش نبوده (مثل فقر یا محل تولد)، بازنده ابدی باشد. این نه یک بخشش دولتی، بلکه حق بنیادین هر شهروند است. برای ساختن آتیهای روشن، باید مطالبه ما نه فقط «توزیع منابع»، بلکه «توزیع برابر امکان رشد» باشد. در پایان، باید درک کنیم که نهادهایی مثل تأمین اجتماعی صرفاً برای دوران پیری یا بیکاری نیستند. ماموریت واقعی این نهادها، ایجاد «امنیت برای شکوفایی» است. تأمین اجتماعی یعنی تضمین این حق که هیچ کودکی به خاطر فقر خانواده از تحصیل باز نماند و هیچ استعدادی در چرخدندههای نیازهای اولیه خرد نشود.
منابع: Stanford Encyclopedia of Philosophy | John Rawls: Justice as Fairness | UNESCO Education Reports
