اجرای طرح «خانواده میزبان» در دوران جنگ، دریچه تازهای به سوی تأمین امنیت روانی کودکان بیسرپرست و بدسرپرست گشود و با واکنش مثبت و گسترده مردم روبهرو شد. این طرح که هدف اصلی آن فراهم کردن بستر امن خانوادگی برای کودکان به جای نگهداری در مراکز شبانهروزی است، با هجوم تقاضاهای مردمی مواجه شد؛ تاجاییکه در برخی استانها اساساً کودک واجد شرایط برای واگذاری وجود نداشت و این شکاف میان عرضه و تقاضا، بار دیگر ضرورت بازنگری در سیاستهای حمایتی از فرزندان بیسرپرست را برجسته کرد.
حمیدرضا الوند، مدیرکل دفتر امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی کشور در گفتگو با ایسنا ضمن اشاره به استقبال گسترده مردم از پذیرش کودکان گفت: بسیاری از خانوادهها در این مدت با سازمان تماس میگرفتند و اعلام آمادگی میکردند که سرپرستی کودکان را بر عهده بگیرند، اما در برخی استانها اساساً کودک واجد شرایط واگذاری وجود نداشت.
الوند با اشاره به توزیع سنی تقاضاها ادامه داد: معمولاً بیشترین تقاضا مربوط به کودکان زیر هفت تا ۱۰ سال است و برای نوجوانان ۱۵ تا ۱۶ ساله میزان تقاضا کمتر است که برای این گروه بیشتر از مدل بازپیوند به اقوام و بستگان استفاده میشود.
او درباره نحوه ثبتنام متقاضیان خاطرنشان کرد: افرادی که تمایل دارند در قالب طرحهای حمایتی و بشردوستانه در کنار سازمان بهزیستی قرار بگیرند، میتوانند از طریق سامانه فرزندخواندگی سازمان بهزیستی یا وبسایت سازمان ثبتنام کنند.
مدیرکل دفتر امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی کشور درباره الزامات آموزشی خانوادههای میزبان نیز توضیح داد: متقاضیان طرح میزبان باید دو بخش آموزشی را طی کنند؛ بخش نخست شامل آموزشهای عمومی مانند حقوق کودک، اصول تعلیم و تربیت و بهداشت کودک است و بخش دوم نیز دورههای تخصصی مرتبط با ویژگیهای کودکان تحت پوشش، مهارتهای ارتباطی، کنترل خشم، مدیریت استرس و نحوه تعامل با کودک را شامل میشود.
الوند افزود: همچنین خانوادهها آموزش میبینند که در صورت وقوع هرگونه اتفاق ناگوار، چگونه موضوع را به مراکز تخصصی سازمان اطلاع دهند تا در کوتاهترین زمان ممکن مداخله لازم انجام شود.
